Ebola

Hoe de ebola uitbraak precies begon? Daar zijn grote verschillen van mening over. Wat vast staat is dat in maart 2014 de eerste twee gevallen werden gediagnotiseerd, twee zussen die een begrafenis hadden bijgewoond in het noorden van Liberia, het grensgebied met Guinea. Dit bericht werd gehoord en bevestigd maar wat de gevolgen zouden zijn voor het land werd totaal onderschat. Zo kon ebola zich verspreiden via begrafenis rituelen, waarbij contact met het lijkt plaats vind en verzorging van zieken thuis. Er wordt veel heen en weer gereisd over de grenzen tussen Liberia Guinea en Sierra Leone: mensen komen om aanwezig te zijn bij begrafenissen en om zieke familieleden te verzorgen.

Opgeschud

Uiteindelijk werd in juli duidelijk dat ebola zich door de nonchalance van de bevolking de kans had gezien om goed om zich heen te grijpen en bleek het een nationale ramp te worden. Toen werden de bewoners van Liberia opgeschud. Een nieuwe ziekte in Liberia! Nog nooit was er ebola geweest. Het gezondheidssysteem, wat toch niet veel voorstelde, stortte dan ook al snel in elkaar doordat er onvoldoende beschermende maatregelen getroffen konden worden. Daardoor was de kans op direct contact met de besmette lichaamsvloeistoffen van een zieke over overleden patiënt groot en werden gezondheids werkers and andere patienten in het ziekenhuis of kliniek besmet. Ziekenhuizen en klinieken sloten hun deuren omdat er geen beschermende kleding voor het gezondheids personeel was, angst en paniek overal. Door het sluiten van de ziekenhuizen en klinieken nam het aantal doden van malaria, diarree, complicaties bij zwangerschappen en bevalling ook nog eens toe.

Tegenwerking

Agressieve preventie van de regering werden op gang gezet; ebola liedjes en talk-shows waren te horen over de radio, overal werden posters met voorzorgs-maatregelen opgehangen en plekken waar ebola was werden geisoleerd. Een diep geworteld wantrouwen van de bevolking ten opzichte van regerings functionarissen, in het algemeen naar werkers/mensen van buiten af, gecombineerd met enorm bijgeloof, samen met culturele tradities rondom het verzorgen en begraven van overledenen, bemoeilijkten de bestrijding. Eind juli ging ook de eerste ebola kliniek in de hoofdstaf Monrovia open die al gauw vol was en geen plaats kon bieden aan de hoge nood. Mensen lagen buiten de hekken en smeekten om toe gelaten te worden, gebrek aan bedden was het grootste probleem. Velen stierven van uitputting, zonder ooit behandeld te worden.

Noodtoestand

Op 6 Augustus riep de president van Liberia Ellen Johnson Sirleaf, de noodtoestand uit die 90 dagen zou duren; scholen werden gesloten (gingen uiteindelijk in februari 2015 pas weer open), een avondklok werd ingesteld. Grote bijeenkomsten verboden, het aantal passagiers in een taxi mocht de 4 niet overschrijden. Verder werd het beeld op straat ook anders: overal kwamen emmers met chloorwater te staan om handen te wassen, er werden geen handen meer geschud en het spontane elkaar helpen was er niet meer bij; je raakte niemand meer aan. De gevolgen van ebola zijn enorm niet alleen op het gebied van gezondheids zorg; werkeloosheid is toegenomen, prijzen zijn gestegen, bouw projecten (ook op de toch al heel slechte wegen netwerk) zijn gestopt, en het aantal wezen wat vanwegen de 14 jarige burger oorlog toch al hoog lag is toegenomen.

Huidige toestand

Op 9 Mei, 2015 werd Liberia, als eerste van de 3 zwaar getroffen West Africaanse landen, Ebola vrij verklaard door de WHO. Meer dan 4000 slachtoffers zijn overleden, waarvan bijna 200 werkers in de gezondheidszorg, Meer dan 3000 kinderen zijn wees geworden en zo’n 3500 vrouwen weduwe.
Het land is weer Ebola vrij maar de nasleep en gevolgen zijn diep gaand. Langzaam aan pakken de bedrijven het werk weer op, ziekenhuizen en klinieken zijn weer geopend net als de scholen. Buitenlanders komen weer terug, gedeeltelijk om te helpen en gedeeltelijk om hun deel van de rijke grondstoffen te exporteren het land uit.
De regering blijft praten zonder dat er veel van hun werk te zien is voor de armen en meest kwetsbare.
Ebola getroffen gezinnen blijven stigma ervaren. Weduwe en wezen zijn een zeer kwetsbare bevolkings groep. Behalve dat ze amper kunnen rondkomen, zijn velen uit hun huisvesting weg gestuurd, kinderen kunnen niet naar school omdat daar geen geld voor is en honger is een dagelijkse ‘bekende’ voor vele gezinnen.
De situatie is schrijnend, zonder man en met kinderen is het bijna niet mogelijk om financieel rond te komen. Een man, die in de meeste gevallen dan ook een baby van de vrouw verwacht, lijkt vaak de oplossing.