WING OF REFUGE PROJECTEN

Achtergrond Wing of Refuge: 
Toen in 2014 de Ebola crisis ravage aanrichtte in Liberia waar Winston en Adrienne Sarwahpue-Blomberg wonen en werken, kregen ze van hun vrienden en bekenden geld toegestuurd om de gezinnen van Ebola slachtoffers te helpen. Om de fondsen beter en transparanter te kunnen spenderen werd toen de organisatie ‘Wing of Refuge’ (Schuilplaats onder de vleugel) opgezet en officieel geregistreerd bij de Liberiaanse overheid.
De organisatie werkt heel low-key, zowel Winston als Adrienne hebben part-time andere banen om in hun levens onderhoud te voorzien. Het geld wat bij Wing of Refuge binnen komt wordt voor de volgende doeleinden besteed:

Ondersteunen van vrouwen en hun gezinnen:
Door het netwerk met andere organisaties die met vrouwen werken heeft Wing of Refuge vrouwen ontmoet die bij anderen groep en individuele raad en advies krijgen maar geen praktische hulp. Om echt verder te kunnen in het leven is dat toch ook van groot belang, want werken aan een betere toekomst zonder inkomen, eten of dak boven je hoofd lukt niet.

Ontmoet Rose:
(een zeer verkorte versie van een ongelooflijk leven. )
In 1989, Rose was toen 8 jaar oud, drongen de rebellen van Charles Taylor, Rose ouderlijk huis binnen en vermoorden haar ouders voor de 4 kinderen hun ogen. Hun misdaad? Ze waren van de ‘Crown’ stam, dezelfde stam als Samuel Doe de president die een paar weken daarvoor ook vermoord was.

De kinderen werden gespaard en meegenomen naar het noorden van het land waar ze als buit opgesplitst werden. Rose belande in een klein dorpje op de grens bij Ivoorkust en werd slaaf van een van de vrouwen van een bekende ‘war-lord’. Dat was een wrede harde vrouw en Rose moest hard werken onder moeilijke omstandigheden. Toen Rose 12 was gaf de vrouw haar als sex-slavin aan haar man en haar ellende werd nog dieper.

Zo leefde Rose verweg van de wereld vele jaren in hopeloosheid een onmenselijk bestaan. Totdat ze in 2010, zwanger van haar vierde kind, ontzettend ziek werd. Een van de dorps bewoners had medelijden met haar en bracht haar lopend door het oerwoud, wat ze maar net overleefde, naar een kliniek.

Dat was een keer punt in haar leven. Iemand in de kliniek dacht haar te herkennen maar het bleek haar zus te zijn op wie Rose veel leek. Zo ontmoette ze haar zus weer, leerde dat de oorlog al lang voorbij was en leerde ook over mensen rechten.

Na de geboorde van haar zoon, die ze Lucky Boy noemde omdat dankzij hem ze zo ziek was geworden en weg uit het dorp was gekomen, trok ze bij haar zus in. Ze miste haar andere kinderen enorm en dapper als ze was besloot ze terug te gaan om ze op te halen. Bij terug komst deed ze zich heel zelf bewust voor, hoewel ze erg angstig was, en vertelde de mensen in het dorp dat ze haar alles ontnomen hadden; haar jeugd, haar toekomst, haar scholing. Maar ze zouden niet haar kinderen krijgen, ze had rechten! De nu ex-warlord was verbaasd en ook wat bang en zei dat ze maar gauw weer moest gaan, en zo vertrok Rose met haar 4 kinderen.

Na enkele jaren wilde Rose graag hun ouderlijk huis terug proberen te krijgen en vertrok ze naar Monrovia. Daar ontmoetten we haar, ze had bijna niets en was een zeer getraumatiseerde vrouw maar wel een vechtster.

Wing of Refuge helpt Rose op verschillende manieren; we hebben haar huur voor een jaar betaald zodat ze samen met haar kinderen een vast plekje heeft, school geld voor haar kinderen, het opzetten van een markt kraampje en proberen ook rechts hulp voor haar te krijgen. Tot nu toe is dat laatste nog niet gelukt, ze heeft het huis nog niet terug kunnen vinden.

Ondanks alles wat Rose heeft meegemaakt heeft ze toch geloof en moed voor de toekomst. Ze vertelde ons onlangs dat ze 20 jaar niet heeft kunnen slapen maar nu ze mensen heeft die ze vertrouwt en weer een leven kan hebben waarin ze haar kinderen kan geven wat ze zelf allemaal gemist heeft. Rose is zelf ook begonnen met avondschool en kan nu redelijk lezen en schrijven.

School geld:
In Liberia gaat 42% van de school-leeftijd kinderen niet naar school. 80% van de leerlingen op de kleuterschool is ouder dan 6 jaar. Het school systeem heeft enorm geleden onder de oorlog en is daar eigenlijk nooit uitgekomen. Gebrek aan scholen, aan goede leerkrachten, aan school materialen van stoelen/banken tot boeken zorgen allemaal dat het onderwijs zo beneden niveau is. En dan nog moet er voor betaald worden. Niet veel maar een school jaar kost gauw $100-$250 per kind. Hoe hoger ze komen hoe duurder het wordt. Wing of Refuge steunt momenteel 31 leerlingen op lager en hoger onderwijs om ondanks dat er van huis uit geen geld is toch naar school kunnen gaan. Het is moeilijk om te kiezen wie er hulp nodig heeft daarom is het meestal zo dat werken met kinderen die op een of andere manier op ons pad zijn gekomen;

Ontmoet Godsgift
Godsgift is 19 jaar oud en woont met haar dochtertje van 3 en neefjes van 8 en 10 in het hutje van haar oudere broer. Haar broer overleed aan Ebola, zijn vrouw en 4 kinderen overleefden het. Nadat alles kwa Ebola weer min of meer rustig was geworden vond de vrouw het tijd om te vertrekken met haar eigen 2 kinderen en liet de oudste 2 van haar man alleen in de hut achter.

Godsgift hoorde van de buren dat de twee jongens alleen waren en besloot om te gaan kijken. Ze had te doen met de jongens en besloot ze bij haar in huis (hutje) te nemen. Om nu voor 3 kinderen te kunnen zorgen moest ze zelf met haar school stoppen, ze zat in de 3de van de middelbare school, om op de markt pepertjes te gaan verkopen. Het brengt een beetje geld binnen waar ze met z’n allen elke dag van kunnen eten, Wing of Refuge betaalt het schoolgeld voor de 2 neefjes

Zorg voor ouderen:
In Liberia is geen oude dag voorziening, de ouderen zijn totaal afhankelijk van hun kinderen en kleinkinderen. Maar wat als je die niet hebt. Dat is is heel moeilijk, dan sta je er echt helemaal alleen voor. Door de oorlog zijn er veel ouderen die er zo alleen voorstaan. Ook zijn er de vrouwen die nooit zelf kinderen hebben kunnen baren. Behalve dat het voor hun een maatschappelijke schande is zijn ze ook zonder hulp of zorg wanneer ze ouder worden. Wing of Refuge helpt enkele van deze ouderen.

Ontmoet Grandpa Bo
Grandpa Bo was altijd een harde werker, als chauffeur van een bedrijf reed hij een truck, totdat  hij 2 jaar geleden een beroerte kreeg en halfzijdig verlamd werd.

Nu kan hij bijna niets meer, de afgelopen maanden heeft hij met veel wilskracht weer leren lopen nadat we hem een (3-poot) stok hadden gekocht. Grandpa Bo woont met zijn vrouw en 3 kleinkinderen. De moeder van de kinderen, hun dochter die de oorlog overleefde, overleed 5 jaar geleden, van de vader werd niets meer gehoord. Oma verkoopt allerlei kleine dingetjes bij hun huisje; snoepjes, lucifers, batterijen etc. Met het schamele inkomen onderhouden ze zichzelf dat is natuurlijk niet genoeg maar ze proberen het.

Wing of Refuge gaat regelmatig op bezoek helpt met ziekenhuis kosten, schoolgeld voor 15 jarige Naomi die in de 6de klas zit en wordt door Grandpa Bo een beetje als zijn kinderen gezien zodat hij toch iemand heeft die voor hem zorgt.

Ondersteuning voor zieken:
De gezondheid zorg in Liberia laat veel te wensen over. Door de Ebola crisis kreeg het ook weer eens een terugslag toen medisch personeel als eerste aangetast werd en velen van hen overleden.

De gezondheid zorg die er is, is heel basis en vaak ook duur. Veel mensen kunnen dit zelf niet betalen en zoeken dan een medicijn man op die de toestand echt niet vaak kan verbeteren. Wing of Refuge helpt regelmatig om de ziekte kosten voor mensen te vergoeden.

Ontmoet Bob
Bob was een taxi bestuurder die altijd erg vriendelijk was en we een beetje kenden. Op een gegeven moment zagen we hem een lange tijd niet meer en toen we hem zagen schrokken we. Bob had een abces in zijn nek zo groot als een water meloen wat hem ontzettend veel pijn gaf. Hij was al eens bij het ziekenhuis geweest maar moest $150 betalen om geholpen te kunnen worden. Dat geld had de familie niet en dus leed Bob, hij verging van de pijn, dat was duidelijk. Wing of Refuge heeft $125 betaald om Bob behandeld te krijgen, de $25 is door de familie betaald. Het abces is schoongemaakt en behandeld en Bob is nu thuis aan het bijkomen. Hopelijk kan hij gauw weer gaan taxi rijden.

Ondersteuning voor gemeenschappen:
Tijdens de Ebola periode kwamen we in Norvlin Town, een gemeenschap met zo’n 5000 inwoners die de enige regering school voor een groot gebied huisde. Het probleem in Norvlin Town was dat ze in het moeras liggen en tijdens de lange regen periode van april tot October was daarom de school onbereikbaar. De gemeenschap zelf had een klein wankel bruggetje (monkey bridge) gebouwd, 1 plank breed. waar het moeras op z’n diepst is zit er wel anderhalve meter water ons er de brug waar overheen gebalanceerd moest worden. Verschillende kinderen zijn in het water gevallen en verdronken.

Met behulp van een donatie van de kringloop winkel Overnodig en een kerk in Schotland heeft Wing of Refuge samen met de inwoners van Norvlin Town een bredere, stevige stabiele loop-brug kunnen bouwen begin 2016. Tijdens de regens van dit jaar was het voor de scholieren en de inwoners heel wat makkelijker en veiliger om in en uit de gemeenschap en naar school te gaan.

Kinderwerk:
Elke zaterdag ochtend gaan we naar een klein kerkje in een beruchte sloppenwijk langs het strand. Een wijk waar veel ex-rebellen zich gesetteld hebben en daar gezinnen begonnen zijn. De wijk met zo’n 150 huizen is niet alleen straat arm maar er is ook enorme agressie en veel geweld. Kinderen zijn er in overvloed, de meeste zijn erg ondervoed, ze groeien vaak op zonder ouderlijke structuur of bescherming, ook vaak zonder onderwijs maar wel omringt door geweld. De Free Methodist is er een kerkje gestart wat elke zondag zo’n 15-30 mensen telt.

Wing of Refuge wil de kerk daar graag helpen om hoop en nieuw leven in de wijk te brengen. In October konden we een water pomp voor de gemeenschap bewerkstelligen waardoor de vrouwen en kinderen nu niet meer zo ver hoeven te lopen om hun water te halen.

Elke zaterdag ochtend is Adrienne in het kerkje te vinden met zo’n 70 kinderen die een uur lang bij elkaar komen om een verhaal uit te bijbel te horen, samen te zingen en dansen en daarna met iets lekkers naar huis te gaan.

Veel van de kinderen zijn ongezond, moeten zaterdag ook hard werken; wassen, water halen, schoonmaken en verkopen langs de straatkant, maar mogen wel ‘ochtends komen. rond een uur 10 blijft er dan een groep van 20 grotere kinderen achter die gaan knutselen, iets maken van rondom het besproken bijbel verhaal. De kinderen leren zo knippen, kleuren, verven, hun eigen creativiteit te ontwikkelen en mogen gewoon een ochtend even kind zijn. Ook leren ze samen delen, niet altijd maar klikken, naar elkaar omkijken en dat ze belangrijk zijn en er naar hun geluisterd kan worden. De ochtend wordt afgesloten met samen spelletjes spelen; memorie, puzzelen etc.

Ontmoet Samuel
Een van de jongens die nooit een zaterdag mist is de 14 jarige Samuel. Samuel woont met zijn moeder, 19 jaar oude gehandicapte zus, 3 jaar oude zeer ondervoed broertje en stiefvader in een van de golfplaten hutjes van zo’n 2 bij 3 meter. De zus zit de hele dag binnen omdat ze te zwaar is om opgetild te worden en eruit te komen, waar zou ze ook heen moeten? Het hutje staat helemaal in het zand, een rolstoel zou er niet eens doorheen kunnen. Samuel’s vader werd tegen het einde van de oorlog gedood, lang was zijn moeder alleen. Sinds 5 jaar woont ze met Samuel’s stief vader een zeer agressieve man die als nachtwaker $60 per maand verdiend. Samuel wordt regelmatig door zijn vader hardhandig behandeld en is een agressieve jongen geworden.

Jaren lang ging Samuel  niet naar school, nu zit hij in de 1ste klas lagere school waar hij zich eigenlijk voor schaamt en jongere mede leerlingen tiranniseert waardoor hij weer van school is gestuurd.

Op de kinderclub was hij in het begin ook de ‘bully’ maar langzamerhand gaat het wat beter. Sinds Samuel verantwoordelijk is voor de scharen, potloden, lijm etc gaat er ook niets meer verloren.

Wat er ooit van een jongen als Samuel moet worden, een jongen die onlangs een ander te lijf ging met een scheermes die vervolgens naar een kliniek moest om de grote jaap in zijn arm te laten hechten, dat is moeilijk te zeggen. Maar we hebben hoop dat de zaterdag ochtenden Samuel even iets laten zien van ‘hoe het anders kan’ een ochtend waar hij gewaardeerd wordt zonder branie te hoeven zijn, waar er naar zijn kant van het verhaal geluisterd wordt. We bidden dat het toch een verschil in zijn leven zal maken.